Prolog

Pamiętam ten dzień, pamiętam każdy szczegół.
Zdjęłam buty wchodząc do mieszkania.
W powietrzu można było wyczuć wyraźny zapach róż. W tle leciała piosenka Rihanny "We found love." Co za ironia...
Droga do sypialni była usłana płatkami róż i tulipanów.
Na schodach zostały poustawiane, palące się świece o zapachu lawendy i świeżo skoszonej trawy. Całe mieszkanie wypełniało się ciepłem i piękną melodią.
Moje ulubione zapachy, ulubiona piosenka...
Wstaniały nastrój, tylko szkoda, że to wszystko nie było mi pisane.
Po cichu weszłam po schodach. Czułam podekscytowanie i ciekawość.
Jednym, energicznym ruchem otworzyłam dębowe drzwi.  Zobaczyłam tylko porozrzucane ubrania i JĄ.
Najpierw szok, potem wściekłoś, po niej zazdrość i koniec.
Świeca zgasła, knot się wypalił. Obojętność. To był koniec. Definitywny koniec.
Wyszłam spokojnie, zostawiając go za drzwiami.
Wybiegł zaraz za mną, okryty zszarzałym prześcieradłem. Przepraszał, błagał, nalegał.
Na nic. Nie odezwałam się.
Nie zrobiłam kompletnie nic. Bezpieczniki odpowiedzialne za wszystkie emocje poprostu się przepaliły.
Zero, nie było niczego.
Złości, smutku, wściekłości, furii, zazdrości, rozpaczy, czy chociażby żalu. Zniszczył mnie do reszty. Poszły bezpieczniki, wszelkie ludzkie zachowania w takiej sytuacji mineły mi koło nosa.
Została tylko obojętność.
Okrągłe siedem lat mojego, nędznego życia poszły się jebać z nie wiadomo kim.
------------------------------------
Cześć. Mamy prolog i taki, mały wstęp. To jest taka przepustka do świata Acai. Mam nadzieję, że się wam spodoba :)